4 weken later…

De jetlag duurt weken en het terug aanpassen is nóg moeizamer. Er wachten honderden e-mails, bergen redactiewerk, akelige vergaderingen… Maar ook… vrienden, familie… huis en tuin… (Mels kan eindelijk het mooie Japanse keukenmes gebruiken!) Plus… een solotentoonstelling! En, zoals altijd voor en na elke pelgrimstocht… ziekenhuisonderzoek… Tegen alle verwachtingen in blijken de uitslagen beter te zijn dan ooit sinds er voor het eerst werd getest in 2008! ‘Ga alsjeblieft meteen weer terug naar Japan!’, dringt mijn arts enthousiast aan. We beginnen meteen te plannen…

Mels werpt zich op het reisschema voor de volgende pelgrimstocht en rekent en passant uit dat de laatste pelgrimstocht 1500 km omvatte (alleen de daadwerkelijk gelopen kilometers). Ik ga me verdiepen in de filosofische werken van Kobo Daishi. Ben ik in 2010 begonnen aan de eerste pelgrimstocht vanuit de wens ‘te ervaren’ – het leven nog zoveel mogelijk te ervaren in de korte tijd die me nog restte -, me nauwelijks bewust van de ‘grondlegger’ van deze pelgrimstocht, gedurende de laatste tocht ben ik nieuwsgierig geworden naar zijn filosofieën. Misschien ga ik Kobo Daishi toch nog tegenkomen…

20140621-185812-68292727.jpg

20140621-185845-68325251.jpg

20140621-185955-68395780.jpg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *