Dag 87: zondag 18 mei 2014: De poorten naar het geluk

In het zuiden van Kyoto bevindt zich de Fushimi Inari Taisha tempel: de hoofdtempel van de 30.000 Inari-sha tempels in Japan. In 711 werd hier de Inari Okami gehuisvest, de god die gaat over de oogst en ook over bedrijven, rijkdom en veiligheid van het gezin. Deze shinto tempel ligt verspreid over de 329 m hoge Inari berg en staat bekend om zijn lange rijen vermiljoenkleurige poorten. Dat het er erg veel poorten zijn, beginnen we pas door te krijgen als we ons om half 11 tegen de toeristenmassa in door een tunnel van poorten de berg op proberen te werken. Na een 1e grote poort en een pleintje met tempelgebouwen en vooral heel veel eettentjes en souvenirshops vol oranje minipoortjes, vossenbeeldjes en andere shinto objecten, volgt de ene rij poorten na de andere. De poorten staan zo dicht op elkaar, dat het lijkt alsof je door een oranje tunnel loopt. Na een lange, dubbele tunnel komen we weer op een pleintje met tempelgebouwen. We halen er een stempel in ons mooie stempelboek van Shikoku, terwijl meutes schoolkinderen en – meest Chinese -toeristen langstrekken. In al het gewoel voert een shinto priester – uiterlijk onverstoorbaar – een ceremonie uit in het middelste gebouw. Hier en daar steken bezoekers een kaarsje aan en klappen in hun handen bij een heiligdommetje, of kopen 1 van de talloze amuletten of wensplaatjes. Wat rijen poorten verder is er een meertje met wat tempelgebouwen en een paadje dat langs talloze schrijntjes met minipoortjes het bamboewoud invoert. Een wat hoger gelegen minipleintje met tempeltje en eettentje geeft uitzicht op Kyoto. We rusten er even met een ijsje, voor we een rondwandeling maken rond en over de bergtop, nog steeds door tunnels van vermiljoenkleurige poorten. Het pad lijkt eindeloos omhoog te spiralen, met af en toe een heuveltopje tussendoor; ik raak volledig mijn oriëntatie kwijt. Af en toe komen we dezelfde mensen tegen. Een Amerikaanse toeriste vraagt of we al op de top zijn geweest. Nee. Zij ook niet, verklaart ze, in ieder nergens een uitzicht gehad… Maar kort daarna, bij alweer een tempeltje met ertegenover een winkeltje, staat er op een bord vol Japanse karakters ook het woord ‘top’. Geen enkel uitzicht, wel een top. En dan zijn we ook al snel weer op het pleintje waar we een ijsje aten. Voor de zekerheid nemen we er ook nog maar een lunch en dalen dan weer af langs dezelfde bepoorte paden als op de heenweg. Op het onderste tempelplein wordt in een open zijgebouw een opvoering verzorgd met muziekinstrumenten en een minimalistische dans, voor een man aan de zijkant van het podium. In het centrale gebouw voeren shinto priesters allerlei rituelen uit; een klein publiek zit op stoeltjes in de open tempel. Aan het eind van de afdaling kan ik geen poort meer zien. Het moeten er minstens 10.000 zijn, de kleine poortjes die je kunt kopen en ergens kunt neerhangen, -leggen of -zetten niet meegerekend, allemaal geschonken door bedrijven of privépersonen uit dankbaarheid voor uitgekomen wensen. Maar alle moeheid en pijn van de hele reis begint eruit te komen. Ruggen, knieën… alles schreeuwt het uit. Bovendien heb ik sinds 2 dagen een keelontsteking en begin ook steeds meer verkouden te raken…

We bezoeken toch nog de boeddhistische Toji tempel, waar we onze laatste stempel van deze reis halen. De henro michi kun je afsluiten met een bezoek aan Kōya-san of aan de Tōji tempel in Kyoto. Wij doen allebei. De Tōji tempel werd eveneens door Kobo Daishi gesticht en omvat de grootste pagode van Japan. Kobo Daishi woonde er ook langere tijd. We bewonderen de vele, enorm grote beelden in de diverse gebouwen, maar vooral genieten we van de grote tuin eromheen. Slenterend – wat kromgebogen en stijf – van bankje naar bankje.

We eten met Regina, die enkele jaren geleden zo geweldig voor ons tolkte tijdens interviews met keramisten in en rond Kyoto. Zij en haar man wonen tegenwoordig een deel van het jaar in Zwitserland, haar geboorteland. Dus het is een erg prettig toeval dat we elkaar kunnen treffen! We eten Frans bij Le Bouchon en beter dan bij menig Frans restaurant. Een goede gelegenheid om onze (ongeveer) 10.000e wandelkilometer in 5 jaar te vieren!

Overnachting: hotel Sunline Kyoto Gion Shijo, Kyoto (westerse kamer, 2p bed, bureau/stoel, tv, gang, badkamer/wc, uitzicht over straatje, wifi, geen avondeten, ontbijt uitstekend)

20140613-174740-64060042.jpg

20140613-174822-64102516.jpg

20140613-174855-64135843.jpg

20140613-174949-64189007.jpg

20140613-175044-64244569.jpg

20140613-175327-64407533.jpg

20140613-175342-64422449.jpg

20140613-175407-64447937.jpg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *