Dag 79: zaterdag 10 mei 2014: Shortcut=longcut=turbocut

En dan is er nog bekkaku 20. Hide-san kent een oud henropad – hij heeft het zelf al eerder bewandeld – dat een stuk korter is dan de routes die op onze kaart staan, maar ook een stuk steiler. Eerst nemen we de bus naar het begin van de route en aangezien de 1e bus pas om 9.20 u langskomt, drinken we vooraf op ons gemak een koffie in de lounge. Op onze vraag vertelt de gastvrouw dat het hondje niet bij de ryokan hoort; ze weet dat het elke avond komt schooien bij de eetzaal en dat de gasten het stiekum voeren. Het ziet er dan ook niet ondervoed uit. En waarschijnlijk heeft het een beter leven dan de meeste honden in Japan, die vaak aan een ketting en in een veel te klein hok zitten.
Bij de picknickplaats vóór de ryokan blijkt het hondje alweer op ons te wachten. We spelen ermee tot de bus komt. Het hele verkeer staat stil als het midden op de weg gaat zitten om afscheid te nemen…

Naar bekkaku 20 op 932 m hoogte is het 7 km lopen met ca. 650 m stijging; vervolgens is het 12 km met 900 m dalen tot aan station Anabuki, waar we een trein zullen nemen naar Tokushima. De buschauffeur is zo aardig ons af te zetten bij de shinto-tempel, waar de route start op ca. 270 m hoogte. Zo kunnen we om 9.35 u aan onze klim beginnen. Het pad ligt in het midden van de beide routes die we zelf eerder hebben gelopen, op de grens van Tokushima en Kagawa en de grenspaaltjes van beide prefecturen staan dan ook de hele tijd midden op het pad of net ernaast. Het weinig gebruikte en wat vervallen paadje loopt tot vlakbij de bekkaku omhoog over een smalle bergrug. Ik heb bijna meteen spijt van mijn gisteren aangeschafte 2e staf. Op het afkalvende paadje is nauwelijks plaats voor 2 bergschoenen, laat staan voor 2 staffen aan weerszijden, die ook nog eens regelmatig blijven haken achter het struikgewas. Hide-san had al gewaarschuwd dat het een steil pad was, maar we hadden geen idee hoe erg… Het begint al vrij steil, maar het paadje wordt al spoedig steeds steiler. We ploeteren op benen en stokken moeizaam omhoog, ons – voor zover in de buurt – vastgrijpend aan dunne boomstammetjes en wortels. Soms is er 10-tallen meters lang een touw van boom naar boom gespannen, waarmee we ons omhoog kunnen hijsen. Erg handig, jammer alleen dat ik zoveel stokken in mijn handen vast moet houden… Hide-san houdt nauwgezet afstand en tijd bij op zijn tablet: we gaan een stuk langzamer dan toen hij in zijn 1-tje omhoog klom. Er wordt ons geen rust gegund, slechts weinig tussenmeters zijn wat minder steil van aard. Dan lijkt het even alsof we het ergste hebben gehad. Een tijdlang waden we door bonte, bodembedekkende bamboe. Daarna loopt het pad lange tijd sterk op en neer. Links en rechts is er bloeiende salomonszegel. Het is al 11.27 u wanneer Mels stelt dat we nog slechts halverwege onze geplande stijging zitten: nog 350 m te stijgen… Maar even later komt hij op 150 m nog te stijgen…
Toch komt er nog 3x een erg steile helling. De smalle bergrug wordt een nog smallere, rotsige richel. ‘Grasp the rope!’, roept Hide-san van ver bovenaf als hij ziet dat ik keer op keer probeer een stap te nemen ver boven heuphoogte en het niet lukt mezelf én mijn zware rugzak omhoog te hijsen. Dat helpt!

Vlak voor 2 uur komen we bij de weg langs bekkaku 20. We hebben over het traject anderhalf keer zo lang gedaan als verwacht: Hide-san had op internet gelezen dat langzame klimmers het in 3 uur konden doen; wij hebben er 4,5 uur over gedaan… Ik denk dat Hide-san mij zeer ernstig overschat…
Bij de tempel laten we, net als gisteren, de einddatum van onze tocht erbij zetten. En we kopen elk een bekkaku-diploma; een diploma van de 88-tocht hadden we na onze 2e tocht al eens gekocht. Als ik vraag of de goudkleurige kalebassen achter zijn rug te koop zijn, krijgen we er elk 1 cadeau, evenals een flesje groene thee. Terwijl de monnik onze diploma’s uitschrijft, lunchen we met onze onigiri’s op het bankje voor het stempelkantoor.
Om 3 uur wordt het toch de hoogste tijd weer te gaan afdalen. Het pad waarlangs Hide-san 7 jaar geleden is afgedaald, blijkt inmiddels zwaar vervallen. Dode bamboestammen liggen kriskras door elkaar en op het paadje zijn nieuwe bamboescheuten opgeschoten. Na het bamboebos nemen loof- en naaldbomen het over. In het uitgesleten paadje ligt een dik tapijt van dode bladeren, keien en sugitakken. Na verschillende bijna-valpartijen, gaat Mels onderuit, maar gelukkig niet ernstig. Om 15.43 u komen we bij een 309 m lager gelegen brede weg. Het paadje blijkt een shortcut naar de weg die we 2 jaar geleden ook hebben genomen. Een erg lange weg die ons een dagtraject van zo’n 38 km opleverde. Maar Hide-san kent nog een andere shortcut: vanaf de weg voert een niet meer in gebruik zijnd weggetje wat sneller naar beneden. We vinden er een camera, die er – afgaand op de datum van de laatst genomen foto’s – al 3 weken moet liggen. We nemen hem mee om aan de politie af te geven.
Een shortcut op de short cut blijkt in een veld te eindigen. En ook een volgende afslag levert niets op; deze keer eindigen we bij een huis. We proberen bij het huis nog wat paadjes uit, zonder resultaat. We kloppen tevergeefs aan: de post in de brievenbus is van januari dit jaar; onder een afdak staat een scootmobiel; de bewoner is overleden of weggetrokken; in ieder geval is het huis verlaten. Er zit niets anders op dan terug te keren naar de 1e weg. Om 16.43 u zijn we terug bij het punt waar we de weg een uur eerder hebben verlaten. We lopen iets verder langs de weg en zien dan het dal liggen waar we naartoe moeten: een brede vlakte in de diepte vol stedelijke bebouwing. Mels schat dat het nog 2 uur zal duren voor we zijn afgedaald, dan moeten we nog minstens 5 kilometer afleggen door het dal naar het station, waar we een 1x per uur gaande trein kunnen nemen om een uur later in Tokushima aan te komen. Dat wordt een latertje…
Met elke stap realiseer ik me dat dit de laatste dag is op dit heerlijke eiland. Weer twijfelt Hide-san bij enkele zijweggetjes. Uiteindelijk nemen we een wat groter weggetje naar beneden, maar dat splitst zich al gauw weer. Hide-san houdt een pick-up aan en vraagt het echtpaar in de cabine naar de weg. Het blijkt ingewikkeld. Hij vraagt of ze misschien het telefoonnummer van een taxicentrale weten. Slimme vraag! We mogen mee in de laadbak, ik zittend op een kratje, de mannen op wat kranten. Een heerlijke rit, aanvankelijk langzaam rijdend, op de grotere wegen oplopend tot minstens 70 km/u. Ze zetten ons af bij de middelbare school waar ze zelf op hebben gezeten en elkaar hebben ontmoet; uit allerlei lokalen klinkt muziek door de open ramen. Vandaar kunnen we een taxi nemen naar het station. En zo is onze wandeling plotseling ten einde. Om 7 uur lopen we ons hotel in Tokushima binnen. Na de ofuro trekken we de stad in. ‘Drinks!’, zegt Hide-san. ‘Food!’, zeggen Mels en ik. Het is zaterdagavond en de drink- en eetbars puilen uit. Het restaurant van het hotel blijkt een uitstekend alternatief. Lekker rustig in een privé-cabine. ‘Katsuo?’, vraagt Hide-san. Hij heeft mijn favoriet opgepikt uit mijn blog. ‘Saved by the truck!’, karakteriseert Hide-san de dag. Maar naar Asaka mailt hij: ‘We’ve taken the ropeway today!’, vertelt hij ons en Asaka vraagt zich af waar toch in ’s hemelsnaam die kabelbaan is…
Tot laat zitten Mels en ik op de kamer nog de mail door te nemen. Meer dan 2 weken hebben we geen wifi gehad, dus er ligt wat te wachten…
Ik slaap 3 uurtjes, dan lig ik te luisteren naar het luide gegok van kraaien, nog steeds hoorbaar tussen alle getoeter, voorbijtrekkende politiesirenes en stationsmededelingen.

Geplande afstand: 19 km, totale stijging 650 m, totale daling 900 m
Werkelijke afstand: ca.13 km, totale stijging 933 m, totale daling 1163 m (incl. rit pick-up), hoogste punt (bekkaku 20) 932 m
Cumulatief afgelegde afstand: 1453,9 km (+19 km per auto)
Vertrek-/aankomsttijd: 9.35 (bij shinto-tempel) – ca. 17.05 uur (tot instappen in pick-up)
Looptijd: ? uur
Gemiddelde snelheid: ? km/u
Bezochte tempels: bekkaku 20
Blaren: 0
Overnachting: Sun Route Hotel, Tokushima (westerse kamer, 2p-bed, bureau met stoel, tv, badkamer met bad/douche/wc, wifi op de kamer, uitzicht op stationsplein en omringende bebouwing, geen avondeten, prima ontbijt)

20140520-100506.jpg

20140520-100643.jpg

20140520-100700.jpg

20140520-100715.jpg

1 reactie op “Dag 79: zaterdag 10 mei 2014: Shortcut=longcut=turbocut

  1. Mels en Yna, Fantastisch!! Jullie hebben het weer gehaald!!
    Wat een avontuur aan ontmoetingen , fraaie landschappen , vele beklimmingen
    en mooie gedachten. Gefeliciteerd!!
    Groetjes,

    Joop en Beppy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *