Dag 50: vrijdag 11 april 2014: De opwindvogel

’s Ochtends zitten we nog even op het zitje voor het open raam. Te luisteren naar het ruisen van de branding. De zon is bloedrood opgekomen en reist nu van links naar rechts over het kleine baaitje. Om half 9 kunnen we ons losrukken van de wifi. Geen al te moeilijk dagprogramma: 20 km met 2 kleine pasjes. We volgen weer dezelfde weg als gisteren, nu meer naar het binnenland, steeds verder naar het noorden, terwijl de kust afbuigt naar het noordoosten. Na 2 km slaan we voor de zekerheid wat lunch in en nemen een vroeg ijsje. We vergeten de afslag naar het 1e pasje te nemen en blijven daarom langs de weg lopen (1 pasje minder…) Een auto stopt, de achterbak gaat open en we zijn weer 4 enorme buntans rijker. We gaan maar meteen weer zitten om ze op te eten. Bij een scherpe bocht in de weg schrik ik me rot: vlak voor me valt een grote kraai zijn eigen spiegelbeeld aan in een wegspiegel. Daarna gaat hij wat verbouwereerd op het hek eronder zitten: waar is die tegenstander nou gebleven?

Naarmate de weg verder het binnenland intrekt, wordt het landschap bergachtiger en is er steeds minder verkeer. Er waait de meeste tijd een heerlijk frisse wind. Een gekke combinatie: De temperatuur is zo’n 16-17 graden; het voelt duidelijk koud aan op de huid. Toch hebben we het in de zon warm. En we zweten evengoed…
Na 10-11 km – het is pas half 12 – is er een onsen met katsuo tataki en wifi. We blijven er bijna 2 uur hangen: tijd genoeg vandaag, het loopt een stuk beter met deze temperatuur.
Kijkend op de kaart, blijkt dat we alle parallelweggetjes links hebben laten liggen: op dit traject behoren ze officieel niet tot de henro-route. We nemen er toch 1-tje, door een gehuchtje en een stukje bos, en langs in verval geraakte sawa’s. Mooier en rustiger dan langs de doorgaande weg. En er is de opwindvogel: met een steeds herhalend 3-tonig riedeltje dat steeds langzamer gaat…
Meteen daarna is er de klim naar een pasje. Aan het begin ervan staat een nieuwe rest hut en er is een metalen trap aangebracht voor de 1e stijgende meters; een hachelijk stukje even verder is met een metalen plaat gezekerd. Verderop is het pad echter nog even lastig: vlak voor de klim over een kruisende autotunnel liggen grote stukken asfalt en metalen pinnen over het pad. En er staat een boom midden op het pad. Klimmend is dat gedeelte echter een stuk makkelijker te doen dan dalend; en het regent gelukkig niet. Al spoedig is er de afdaling en via wat weggetjes en praatjes met tegenhenro’s en buurtbewoners komen we al snel weer op de doorgaande weg en niet lang daarna in Kubokawa, waar we – voor het eerst in dagen – weer eens een tempel kunnen bezoeken en waar ook onze overnachtingsplaats zich bevindt.

Bij tempel 37 worden we uitgenodigd om in het gastenverblijf een bijzonder beeld te bezichtigen, dat nu vanwege het 1200-jarig bestaan van de pelgrimsroute wordt getoond. We moeten er wel onze schoenen voor uittrekken. Als we later over het tempelterrein lopen om de rituelen uit te voeren, zien we tot onze verbazing de deur van een klein rond heiligdommetje openstaan. De vorm van het bouwsel doet denken aan ouderwetse Parijse pissoirs. Binnenin zou Ganesha, de god met de olifantskop, ‘in intercourse’ staan, daarom is het heiligdommetje alleen bij zeer bijzondere gelegenheden toegankelijk. Zo werd ons verteld door de beheerster van het gastenverblijf, de moeder van de (toenmalige?) priester van de tempel, toen wij er 2 nachten verbleven in 2010. De nieuwsgierigheid wint. Ik sukkel het trapje op. Binnenin is een beeltenis van 2 Ganesha’s te zien, elkaar stevig omarmend. Ik kijk nog eens extra goed, maar kan niets ‘oneerbaars’ vinden. Misschien heb ik nieuwe lenzen nodig…
Bij het zitje voor het stempelkantoor maken we een praatje met een man uit Yokahama, die de tocht voor de 2e x loopt. Of we soms zin hebben in chisainatsu (kleine zomers), kleine, gele citrusvruchten, vraagt hij verontschuldigend: Hij heeft net een hele (zware) zak gekregen bij het gastenverblijf waar hij vannacht zal slapen. Hij doet voor hoe je ze moet eten. We volgen meteen zijn voorbeeld.
Een paar straten verder is er al de ryokan, waar we hartelijk worden verwelkomd: we komen er voor de 2e x. De riante kamers grenzen aan 1 van de drukke straatjes. Relaxed zitten we op de stoelen op de binnenveranda te genieten. Al om 5 uur binnen: het was zeker een makkelijke dag!

‘Ik zit even m’n ogen vast te houden.’ Het is een antwoord dat ik wel vaker krijg van Mels. Ik wil nog wat gps-gegevens hebben voor vermelding in het dagboek, maar hij heeft net zijn ogen gedruppeld en wil ze dan even dichtdrukken… Het is vrijdagavond: de jeugd flaneert heen en weer langs de drukke weg voor onze ryokan. Tot 10 uur, dan gaan er wat sirenes en wordt het wat rustiger. Bedtijd! Maar niet helemaal… Regelmatig komen kletsende en lachende mensen voorbij; uit een huis is bij vlagen gezang te horen. In traditionele Japanse huizen was de binnenveranda oorspronkelijk een buitenveranda. Tegenwoordig zijn er vaak houten schuifdeuren met dun glas omheen gezet: die houden niet veel geluid buiten…

Geplande afstand: 20,1 km (met 2 pasjes), totale stijging 275 m, totale daling 175 m
Werkelijke afstand: 21,5 km (excl. 1 pasje), totale stijging 810 m, totale daling 599 m, hoogste punt 295 m
Cumulatief afgelegde afstand: 927,4 km
Vertrek-/aankomsttijd: 8.27 – ca. 17.05 uur
Looptijd: 4.42 uur
Gemiddelde snelheid: 4,6 km/u
Bezochte tempels: tempel 37
Blaren: 0
Overnachting: ryokan Mima in Kubokawa, hoogte ca. 131 m (kamer 8 tatami groot, tafeltje, tv, kaptafel, tokonoma’s, kamer 6 tatami groot (vloerkleed), salontafel/bankstel, kasten, veranda langs 2 zijden met tafeltje/2 stoelen, schommelstoel, wifi, uitzicht op mooie tuin en straat, avondeten goed, ontbijt matig)

20140412-075555.jpg

20140412-075608.jpg

2 reacties op “Dag 50: vrijdag 11 april 2014: De opwindvogel

  1. Je beschrijft het allemaal zo vredig. Jullie genieten wel van alles wat jullie zien en meemaken. Al bijna 1000 km . Al een heel eind! Geniet er nog van!!!

    Groetjes

    Joop en Beppy

  2. Je schrijft zo rustig en vredig. Volgens mij zijn jullie heel relaxed.
    Het gaat goed!! Al bijna 1000 km. Al bij tempel 37. Op de kaart heb je al driekwart gehad. Nog veel succes en vrede. Jullie kijken goed en zien heel veeL
    Geweldig!!

    Groeten Joop en Beppy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *