Dag 46: maandag 7 april 2014: De katsuo tataki-worst

Tijdens het ontbijt om half 7 belt Elly. Ze doet de henro michi voor de 2e x en heeft via mijn blog contact gelegd. Gisteravond hadden we voor het eerst in lange tijd weer wifi en kwamen er toen wederzijds achter dat we elkaar vandaag zullen passeren. Tijd om te praaien dus!
Rond half 10 krijgen we elkaar in zicht en er is toevallig een bushokje in de buurt. Het is wat koud op het betonnen bankje, maar we blijven toch 2 uur hangen voor we foto’s en afscheid nemen en ieder zijn eigen weg vervolgt. Elly, 62 jaar, uit Alkmaar maar met Rotterdamse roots, gaat deze keer wat ‘vrijer’ met de tocht om: zonder reserveringen, zo mogelijk gebruikmakend van een zenkonyado – gratis overnachtingsplaats -, af en toe een ‘ommetje’ via een mooi strandje o.d. En zonodig gebruikmakend van bus, trein of ‘lift’. Het zet Mels en mij aan het denken: misschien iets voor de volgende keer?

Na het afscheid zetten we de sokken erin, want de lekkerste katsuo tataki die we ooit hebben gegeten, bevindt zich in een michi no eki 8 kilometer verderop en we willen er graag voor het einde van de lunchtijd aankomen. De weg naar het oosten, die we vanaf onze overnachtingsplaats volgen, zigzagt afwisselend wat door het binnenland, dan weer direct langs de kust. Het ‘strand’ langs de zee bestaat uit gelaagd gesteente dat in mooie, ‘vloeibare’ vormen is gestold. Op de rotsen verderop in zee zitten groepen aalscholvers. De zon, waarmee de dag is begonnen, laat het steeds meer afweten; het wolkendek trekt dicht en er steekt steeds meer (tegen)wind op. Af en toe komen we er nauwelijks tegenin. Witte lovertjes van de kersenbloesem spurten voorbij over het asfalt, over elkaar heen rollend en springend.
Na lang zigzaggen met vele huchtjes komen we eindelijk in Tosashimizu. Maar dan moeten we de hele stad nog door, stoplicht na stoplicht… Om 13.25 u stormen we het michi no eki binnen en deze keer hebben we geluk: er wordt nog lunch geserveerd en er is katsuo tataki!

Om 14.45 u maken we ons op voor de laatste 8 km. Eerst verder de inham in, waar het michi no eki aan is gelegen, voor er een brug is om naar de andere oever te komen. Op een klein eilandje bij de brug broeden witte en blauwe reigers vredig naast elkaar hoog in de bomen. Op de andere oever staat een rokerij: het hele, meerdere verdiepingen tellende gebouw staat te roken. Eenmaal over de brug, missen we een paadje over een pasje en blijven daarom langs de weg om de kaap lopen, met harde wind tegen. Bij de monding van de inham staan links en rechts lichtbakens op de rotsen. Vissersbootjes varen binnen, terug van de visvangst, op weg naar de grote visafslag bij het michi no eki.
Vanaf de weg dalen we nog 2x af naar zeeniveau, door kleine vissersplaatsjes. In een rijtje bomen hebben mensen stenen gelegd in spleten en holten in de schors, waar de bomen zich omheen hebben geplooid. Vanaf een volgende, kleinere weg willen we een klein, nog niet eerder gevolgd pad nemen dat de berg op leidt, maar het ziet er totaal vervallen uit. Bovendien wordt er pal naast gewerkt aan een viaduct, gevolgd door een nieuw wegtraject dat via haarspeldbochten dezelfde berg op voert. Grote kans dat het pad verder op de berg daardoor is geblokkeerd. Daarom besluiten we het weggetje te blijven volgen – vol fraaie vergezichten over de kust en de zee, en hier en daar massaal koningsvaren op de hellingen – en verderop een pad te nemen dat we al eerder hebben gelopen. En zo bereiken we om kwart over 5 onze overnachtingsplaats. We zijn er 2x eerder geweest en deze keer hoeven we er niet voor om te lopen – de minshuku ligt aan de westelijke route. Uitstekende kwaliteit kamer en ofuro, maar vooral: goddelijk avondeten. Sashimi, inktvis en… katsuo tataki!

Geplande afstand: 19,1 km, totale stijging 150 m, totale daling 0 m
Werkelijke afstand: 22,1 km, totale stijging 569 m, totale daling 441 m
Cumulatief afgelegde afstand: 852,4 km
Vertrek-/aankomsttijd: 8.18 – ca. 17.15 uur
Looptijd: 4.20 uur
Gemiddelde snelheid: 5,1 km/u
Bezochte tempels: 0
Blaren: 0
Overnachting: minshuku Aomisaki in Tosashimizu, hoogte ca. 141 m (kamer 16 tatami groot, tafeltje/grondstoeltjes, tv, kaptafel/stoeltje, halletje/kastenwand, balkon, uitzicht over de avondzee, avondeten uitstekend, ontbijt uitstekend)

20140409-070248.jpg

1 reactie op “Dag 46: maandag 7 april 2014: De katsuo tataki-worst

  1. Jullie gaan steeds harder lopen. ( nu al 5 km per uur). Mijn loopactiviteiten zijn helaas sterk verminderd. Vanaf oktober 2013 pijn bovenop mijn rechtervoet. Vooral in de nacht. Daardoor korte nachtrust (3 tot4 uur per nacht. Het werd steeds erger. Na consulten bij huisarts, bloedonderzoek, foto’s en verwijzing naar de podotherapeut ( inclusief zooltjes waarop niet te lopen viel) ben ik sinds februari in het ziekenhuis eerst bij de orthopeed en later bij de rheumatoloog beland. Na een scintografie en weer andere rontgenfoto’s met als resultaat: niets te zien, werd er een echo gemaakt. Nu is het dan eindelijk ontdekt. De peesaanhechting aan het bot is ontstoken. Ik heb afgelopen woensdag 9 april een injectie gekregen en men vermoedt dat het binnen 2 weken over zal zijn met de pijn. Dat geeft hoop.
    Jullie weten wel dat het niets voor mij is om niet te kunnen lopen, wandelen, joggen. Ik doe dat nu al een half jaar niet meer. De enige pijnloze activiteiten voor mij zijn: zwemmen, fietsen. Maar als het allemaal goed gaat komt hier verandering in. Ik wens jullie een goed vervolg van jullie tocht en ga vooral niet te hard.
    Liefs van Marianne en ook Jan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *